دیوان امام خمینی (رض) را برمی دارم و تفالی می زنم، گفتم شاید «دلم آرام شود، قلبم مطمئن، «...روحم شاد و  

نـــــور خـدا در رسـول اكـرم پيـدا  كرد
تجلـــــــي ز وي به حيدر صـفـــــــــدر
و ز وي تابان شده به حضرت زهـــــرا
اينك ظاهـر ز دخت موسي جعفــــــر
گر كه نگفتي امام هستـم بـر خلــق
مـوسي جـعفر وليّ حضــــــــرت داور
فاش بگفتم كه اين رسول خدايست
معجـــــــزه اش مـي بود هـمانا دختر
دختر جز فـاطمـــــــه نبايد چــون ايـن
صـلب پـدر را و هم مشيمــــــه مـادر
دختر چـون اين دو از مشيمه قــدرت
نـامد و نـايد دگــــــــــر هـمـاره مقـدّر
آن يك امـــــــواج عـلم را شــد  مبـدء
وين يك افـــــــواج علم را شده مصدر
آن يك بر فـرق انـبيا شــــــــــده تـارك
وين يك انــدر سـرْ اوليـــــــــا را مـغفر
آن يك در عـالــــــــــــم جـلالت  كعبه
وين يك در ملك كبريـــــــايي  مشعر
آن يك خاك مدينــــــــــه كـرده مزيّـن
صفحه قـم را نـمود ايـن يك انـــــــور
خاك قم اين كرده از شرافــــت جنّت
آب مـدينه نـمــــــــــوده آن يك كـوثـر
زيبد اگر خاك قم به عرش كنــد فخر
شايـــد گـــر لــوح را بيابـد هـمســر

(شعر امام خمینی (رض) درباره حضرت معصومه (س